هارون الرشید امام را در سال صد و هفتاد و هفت زندانی نمود و حضرت تا سال صد و هشتاد و هشت در زندان

عبدالله غروی می‌گوید: نزد فضل بن ربیع رفتم. او روی پشت بام نشسته بود. به من گفت: «نزدیک بیا!» جلو رفتم و کنار او

شیخ کلینی روایت کرده که وقتی امام باقر (علیه‌السلام) از دنیا رفت، امام صادق (علیه‌السلام) دستور داد که در اتاقی که پدر بزرگوارش زندگی

یونس بن یعقوب از امام موسی بن جعفر (علیه‌السلام) روایت می‌کند که: «من پدرم امام صادق (علیه‌السلام) را با دو جامه شطوی (پارچه‌ای که

شیخ طوسی از سالمه، کنیز حضرت صادق (علیه‌السلام)، روایت کرده است که گفت: “من در وقت احتضار نزد حضرت صادق (علیه‌السلام) بودم که بیهوش

ابی‌بصیر روایت می‌کند: نزد امّ‌حمیده رفتم تا او را به رحلت امام (علیه‌السلام) تسلیت دهم. او گریست و من نیز از گریه او به

ابو جعفر منصور، امام صادق (علیه‌السلام) را مسموم کرد، زیرا از او کینه داشت و از این می‌ترسید که مردم به او روی آورند.

منصور دوانیقی به ربیع (وزیر و مشاور منصور) گفت: «هم‌اکنون به سراغ جعفر بن محمد بن فاطمه (علیه‌السلام) برو و او را به همان

مفضّل بن عمر می‌گوید: منصور دوانیقی به حسن بن زید (که از سوی منصور والی حرمین بود) نوشت که خانه امام صادق (علیه‌السلام) را

برخی قاتل آن حضرت را هشام بن حکم و برخی دیگر ابراهیم بن ولید بن عبدالملک بن مروان، و گروهی نیز زید بن حسن

امام باقر (علیه‌السلام) می‌فرمایند: “ما اهل بیت، از ستم قریش و مقابله‌ی آنان با ما، چه‌ها کشیدیم و شیعیان و دوستداران ما نیز چه‌ها