امام کاظم (ع)

سیّد جلیل علی بن طاووس در مصباح الزائر، در یکی از زیارات حضرت موسى بن جعفر (علیه‌السلام) این صلوات را نقل کرده است که

روایت شده است که برخی از شیعیان خالص در کنار جنازه‌ی امام کاظم (علیه‌السلام) حاضر شدند، در حالی که مردم جمع شده بودند و

چهار نفر از شرطه‌های حکومتی جنازه‌ی امام کاظم (علیه‌السلام) را حمل کرده و فریاد می‌زدند: «این امام رافضی‌ها است، او را بشناسید!» تا اینکه

به دستور هارون الرشید، امام موسی بن جعفر (علیه‌السلام) را به‌طور مخفیانه به بغداد برده و زندانی کردند. پس از مدتی ایشان را آزاد

سندی بن شاهک (لعنه‌الله‌علیه)، سمی را که در خرما ریخته بود، در مقابل امام کاظم (علیه‌السلام) قرار داد و آن حضرت ده دانه از

سندی بن شاهک مخفیانه به امام کاظم (علیه‌السلام) سم خوراند و تصور می‌کرد که امام از علت بیماری خود آگاهی ندارد. برای ظاهرسازی و

هارون الرشید (لعنه‌الله‌علیه)، کنیز بدکاره‌ای را که زیبا چهره بود، به نزد امام کاظم (علیه‌السلام) در زندان فرستاد تا خادم او باشد. وقتی کنیز

علی بن محمد بن سلمان نوفلی از پدرش نقل می‌کند که هارون الرشید(لعنه‌الله‌تعالی)؛ حضرت امام کاظم (علیه‌السلام) را زمانی دستگیر کرد که ایشان کنار

ثوبانی می‌گوید: حدود ده سال امام کاظم (علیه‌السلام) هر روز بعد از بالا آمدن آفتاب سجده می‌کرد تا وقت ظهر. روزی هارون الرشید به

هارون الرشید امام را در سال صد و هفتاد و هفت زندانی نمود و حضرت تا سال صد و هشتاد و هشت در زندان

عبدالله غروی می‌گوید: نزد فضل بن ربیع رفتم. او روی پشت بام نشسته بود. به من گفت: «نزدیک بیا!» جلو رفتم و کنار او