اسارت اهل‌بیت امام حسین (ع)

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ شام دستخوش تحوّلی شوم شده است. حاکمی در این شهر خود را امیرالمؤمنین می‌خواند و خلیفهٔ پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) معرفی می‌کند.

وقتی زینب کبری (سلام‌الله‌علیها) از اسارت شام برگشت و وارد مدینه شد، با دو دست مبارکش دو ستون درب مسجد را گرفت و با

روایت شده که ام کلثوم هنگامی که اهل بیت (علیهم‌السلام) متوجه برگشت به مدینه شدند، گریه می‌نمود و این‌چنین به زبان شعر نوحه‌سرایی می‌نمود:

امام حسین (علیه‌السلام) دختری کوچک به نام رقیه داشت که سن او تنها چهار سال بود. شبی از خواب بیدار شد و با اضطرابی

پس از آنکه یزید در محراب نشست و اسرای آل رسول در مسجد حاضر شدند، برای تبرئه کردن خود از جنایتی که مرتکب شده

آنگاه كه زینب دختر امیرالمؤمنین (علیهماالسلام) دید یزید (لعنه‌الله) با چوب دستی خود بر دندان‌های ثنایای اباعبدالله (علیه‌السلام) می‌زند و این اشعار را می‌خواند:

امام باقر (علیه‌السلام) فرمودند: از پدرم پرسیدم که چگونه شما را به نزد یزید وارد کردند؟ فرمودند: أَتَوْنا بِحِبالٍ وَرَبَّقُونا مِثْلَ الْأَغْنامِ، وَكانَ الْحَبْلُ

عبیدالله زیاد (لعنت الله علیه) بار دیگر اهل بیت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) را وارد مجلسی کرد که سر امام حسین (علیه‌السلام) در مقابلش بود. در

یزید دستور داد سر مبارک سیدالشّهدا (علیه‌السلام) را بر دارالاماره آویزان کنند و اهل‌بیت و زنان را وارد دارالاماره کردند. تمام زنان شروع به

راهبی که سر امام حسین (علیه‌السلام) را گرفت و ده هزار درهم به کفار پرداخت کرد و سر مبارک را به اتاق خود برد.

رباب، همسر ابا عبدالله (علیه‌السلام) بود. آن بانوی بزرگوار بعد از شهادت امام حسین (علیه‌السلام) یک سال زنده بود و در کنار قبر امام

مسلم گچکار می‌گوید: ابن‌زیاد مرا برای اصلاح دارالاماره کوفه گمارده بود. در حالی‌که من درب‌ها را گچ‌کاری می‌کردم، ناگهان متوجه شدم که از اطراف