ابو ادیان می‌گوید: من خادم امام عسکری (علیه‌السلام) بودم و نامه‌های ایشان را به شهرهای مختلف می‌بردم. در زمان بیماری امام، به خدمت ایشان

شیخ صدوق (رحمه‌الله) می‌فرماید: معتمد (لعنه‌الله علیه) امام عسکری (علیه‌السلام) را به شهادت رساند. اسماعیل بن علی می‌گوید: «من در زمانی که امام عسکری

هنگامی که امام علی بن محمد (امام هادی علیه‌السلام) به شهادت رسید، مردم شاهد بودند که امام حسن بن علی (امام حسن عسکری علیه‌السلام)

مسعودی می‌گوید:در نزد متوکل جاسوسان به دروغ خبر دادند که امام هادی علیه السلام در منزل خود اسلحه و کتاب و چیزهای دیگری از

یحیی بن هرثمه نقل می‌کند که متوکل پس از دریافت گزارشی از جاسوسان خود مبنی بر فعالیت‌های امام علی بن محمد (علیه‌السلام)، دستور داد

ابو أرومه می‌گوید: وقتی متوکل امام هادی (علیه‌السلام) را به سامرا برد، من نیز به سامرا رفتم تا خبری از حضرت بگیرم و از

متوکل به دلیل دملی که در بدنش ایجاد شده بود، به شدت بیمار شد و در آستانه مرگ قرار گرفت. کسی جرأت نداشت که

زرافه، دربان متوکل که شیعه بود، می‌گوید: متوکل، فتح بن خاقان را بسیار گرامی می‌داشت. او بیشتر از هر کسی، حتی از سایر امراء

سه قول در منابع روایی در مورد شهادت امام جواد (علیه‌السلام) وجود دارد که در اینجا به آنها اشاره می‌شود: قول اول:پس از آنکه

روایات مختلفی در مورد چگونگی مسمومیت امام رضا (علیه‌السلام) وارد شده است که حکایت می‌کند مأمون برای اینکه توسط مردم متهم نشود، به دفعات

اباصلت می‌گوید: روزی در حضور امام رضا (علیه‌السلام) بودم که حضرت به من فرمود: «ای اباصلت، وارد اتاقی شو که در آن قبر هارون

عبدالله بن بشر، که خادم مأمون بود، می‌گوید: مأمون به من دستور داد که ناخن‌های خود را برخلاف عادتم بلند کنم و به هیچ‌کس