عبدالله بن حسن (علیه‌السلام) در یازده سالگی بود. هنگامی که امام حسین (علیه‌السلام) در محاصره دشمن قرار گرفته و لحظات پایانی عمر شریف خود

پس از شهادت تمامی یاران، اهل‌بیت گرد هم آمدند، با یکدیگر وداع کردند و آماده جنگ شدند. اولین کسی که از خاندان ابوطالب به

فَعَلَ ذَٰلِكَ مَرَّارًا فَنَظَرَ إِلَيْهِ مَرَّةً بْنُ مُنْقِذٍ الْعَبْدِيُّ فَقَالَ: عَلَى آثَامِ الْعَرَبِ إِنْ هُوَ فَعَلَ مِثْلَ مَا أَرَاهُ يَفْعَلُ وَمَرَّ بِي أَنْ أُثَكِّلَ

یَسار، آزادشدهٔ زیاد بن ابی‌سفیان، و سالم، آزادشدهٔ عبیدالله بن زیاد، بیرون آمدند و گفتند: «آیا هماوردی هست که سوی ما آید؟» حبیب بن

عمر بن حجاج از سوی فرات با میمنهٔ سپاه عمر سعد به سپاه سیدالشهدا (علیه‌السلام) یورش برد و ساعتی بر هم تاختند. مسلم بن

چون ابوثمامه عمرو بن عبدالله صائِدی قتل پی‌درپی یاران سیدالشهدا (علیه‌السلام) را دید، به امام حسین (علیه‌السلام) عرض کرد: «یا أبا عبدالله (علیه‌السلام)، قربانت

عبیدالله، هانی بن عروه را به دارالخلافه فراخواند و هانی همراه با محمد بن اشعث، اسماء بن خارجه، حسان بن اسماء، و عمر بن

ماجرا توبه و بازگشت جناب حر تا شهادت ایشان را از منابع روایی با ذکر سند خواهید خواند.

ابوحَزَّه ثُمالی روایت می‌کند: روزی به خدمت امام سجاد (علیه‌السلام) مشرف شدم و ایشان را در حال حزن، اندوه و گریه دیدم. به حضرت

سَلَمَی (یکی از زنان مدینه) می‌گوید: «بر ام سلمه وارد شدم در حالی که می‌گریست. پرسیدم: چه چیز تو را به گریه واداشته است؟»

این متن لحظات بعد از شهادت حضرت اباعبدالله (علیه‌السلام) را با ذکر منابع روایت می‌کند.

وقتی حضرت سیدالشهدا (علیه‌السلام) از روی مرکب بر زمین قرار گرفت، حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) ….