فأخذه الحسين (عليه‌السلام)، فَضَمَّهُ إِلَيْهِ، فَجَعَلَ يَقُولُ لَهُ: يَا أَبَاهُ، هَذَا رَسُولُ اللَّهِ (صلى‌الله‌عليه‌وآله) يَقُولُ لِي: عَجِّلِ الْقُدُومَ عَلَيْنَا. وَلَمْ يَزَلْ كَذَٰلِكَ عَلَى صَدْرِهِ

بعد از آنکه سید الشهدا (علیه‌السلام) به شهادت رسید، عمر سعد در میان اصحابش با صدای بلند گفت: «مَن يَنتَدِبُ لِلْحُسَينِ (عَلَيْهِ السَّلام) فَيُوَاطِئُ

امام صادق (علیه‌السلام) فرمود: وقتی حضرت سیدالشهدا (علیه‌السلام) را به شهادت رساندند، ملائکه صدای گریه و ضجه به درگاه الهی بلند کردند و گفتند:

روضه قتلگاه سید الشهداء (علیه‌السلام) را که آسمان و زمین برآن خون گریسه در این متن خواهید خواند.

هنگامی که حضرت سیدالشهدا (علیه‌السلام) بر روی زمین افتاد، عمر سعد (لعنت‌الله‌علیه) به شبث بن ربعی گفت: «برو و کار سیدالشهدا (علیه‌السلام) را یکسره

راز و نیاز امام حسین (ع) را در لحظات آخر عمر شریفشان با ذکر منابع بخوانید.

امام حسین (علیه‌السلام) در روز عاشورا به لشکر عمر سعد (لعنت‌الله‌علیه) فرمود ….

حضرت سیدالشهداء (علیه‌السلام) مقابل لشکر عمر بن سعد ایستاد و بر شمشیر خود تکیه کرد، درحالی‌که از زندگی ناامید شده بود و لشکر دشمن

روایتی را با ذکر سند از کلام مبارک حضرت امام زین العابدین (ع) را در این متن خواهید خواند که هم ذکر مصائب، هم

در این متن ماجرای وداع مهم حضرت سید الشهداء (ع) و حضرت امام سجاد (ع) را با ذکر منابع مختلف روایی خواهید خواند.

وقتی حضرت امام حسین (علیه‌السلام) به هفتاد و دو تن از یارانش نگاه کرد که بی‌جان روی زمین افتاده‌اند، آنگاه به خداوند عرض کرد:أللّهُمَّ

… ثُمَّ تَوَجَّهَ نَحوَ القَومِ وَ جَعَلَ یَنظُرُ یَمینًا وَ شِمالاً فَلَم یَرَ اَحَداً مِن اَصحابِهِ وَ اَنصارِهِ اِلّا مَن صافَحَ التُّرابُ جَبینَهُ وَ