اسناد روضه ها

بعد از آنکه مسلم بن عقیل جنگ نمایانی کرد و دشمن از دستگیری او عاجز ماند، و مسلم هم بر اثر جراحاتی که به

عبدالله بن حسن (علیه‌السلام) در یازده سالگی بود. هنگامی که امام حسین (علیه‌السلام) در محاصره دشمن قرار گرفته و لحظات پایانی عمر شریف خود

پس از شهادت تمامی یاران، اهل‌بیت گرد هم آمدند، با یکدیگر وداع کردند و آماده جنگ شدند. اولین کسی که از خاندان ابوطالب به

فَعَلَ ذَٰلِكَ مَرَّارًا فَنَظَرَ إِلَيْهِ مَرَّةً بْنُ مُنْقِذٍ الْعَبْدِيُّ فَقَالَ: عَلَى آثَامِ الْعَرَبِ إِنْ هُوَ فَعَلَ مِثْلَ مَا أَرَاهُ يَفْعَلُ وَمَرَّ بِي أَنْ أُثَكِّلَ

یَسار، آزادشدهٔ زیاد بن ابی‌سفیان، و سالم، آزادشدهٔ عبیدالله بن زیاد، بیرون آمدند و گفتند: «آیا هماوردی هست که سوی ما آید؟» حبیب بن

عمر بن حجاج از سوی فرات با میمنهٔ سپاه عمر سعد به سپاه سیدالشهدا (علیه‌السلام) یورش برد و ساعتی بر هم تاختند. مسلم بن

چون ابوثمامه عمرو بن عبدالله صائِدی قتل پی‌درپی یاران سیدالشهدا (علیه‌السلام) را دید، به امام حسین (علیه‌السلام) عرض کرد: «یا أبا عبدالله (علیه‌السلام)، قربانت

عبیدالله، هانی بن عروه را به دارالخلافه فراخواند و هانی همراه با محمد بن اشعث، اسماء بن خارجه، حسان بن اسماء، و عمر بن

ماجرا توبه و بازگشت جناب حر تا شهادت ایشان را از منابع روایی با ذکر سند خواهید خواند.

ابوحَزَّه ثُمالی روایت می‌کند: روزی به خدمت امام سجاد (علیه‌السلام) مشرف شدم و ایشان را در حال حزن، اندوه و گریه دیدم. به حضرت

سَلَمَی (یکی از زنان مدینه) می‌گوید: «بر ام سلمه وارد شدم در حالی که می‌گریست. پرسیدم: چه چیز تو را به گریه واداشته است؟»

این متن لحظات بعد از شهادت حضرت اباعبدالله (علیه‌السلام) را با ذکر منابع روایت می‌کند.