… ثُمَّ تَوَجَّهَ نَحوَ القَومِ وَ جَعَلَ یَنظُرُ یَمینًا وَ شِمالاً فَلَم یَرَ اَحَداً مِن اَصحابِهِ وَ اَنصارِهِ اِلّا مَن صافَحَ التُّرابُ جَبینَهُ وَ مَن قَطَعَ الحُمامُ اَنینَهُ، فَنادی:
یا مُسلِمَ بنِ عَقیلٍ، وَ یا هانِیَ بنِ عُروَةَ، وَ یا حَبیبَ بنِ مَظاهِرَ، وَ یا زُهَیرَ بنِ قَینٍ، وَ یا یَزیدَ بنِ مَظاهِرَ، وَ یا یَحیَی بنِ کَثیرٍ، وَ یا هَلا بنَ نافِعٍ، وَ یا اِبراهیمَ بنَ الحُصَینِ، وَ یا عُمَیرَ بنَ المُطاعِ، وَ یا اَسدَ الکَلبی، وَ یا عَبدُاللهِ بنَ العَقیلِ، وَ یا مُسلمَ بنَ عَوسَجَةَ، وَ یا داوودَ بنَ طِرِمّاحَ، وَ یا حُرَّ الرّیاحی، وَ یا عَلیَّ بنَ الحُسینِ، وَ یا اَبطالَ الصَّفا، وَ یا فُرسانَ الهَیجا! ما لِی اُنادیکُم فَلا تُجیبونِی وَ اَدعوکُم فَلا تَسمَعونِی؟ أَنتُم نِیامٌ أَرجوکُم تَنتَبِهون، أَم حالَت مَوَدَّتُکُم عَن اِمامِکُم فَلا تَنصُرونهُ؟! فَهذهِ نِساءُ الرَّسولِ (صلیاللهعلیهوآله) لِفقدِکُم قَد عَلَاهُنَّ النُّحول، فَقومُوا مِن نَومتِکُم، أیُّها الکِرام، وادفَعوا عَن حَرَمِ الرَّسولِ الطُّغاةَ اللِّئامَ، وَلکنَّ صَرَعَکُم وَاللهِ ریبُ المَنونِ وَ غَدَرَ بِکُمُ الدَّهرُ الخَؤون، وَ إلّا لَما کُنتُم عَن دَعوتِی تَقصِرونَ، وَ لا عَن نُصرَتِی تَحتَجِبونَ، فَها نَحنُ عَلَیکُم مُفتَجِعونَ وَ بِکُم لاحِقونَ، فَإِنّا لِلّهِ وَ إِنّا إِلَیهِ راجِعون…
… سپس امام حسین (علیهالسلام) رو به لشکر عمر سعد کرد و به چپ و راست خود نگاه کرد و کسی را ندید مگر آنهایی که به سوی او سنگ و خاک پرتاب میکردند و هنگام سخنان غمگینش همهمه و سر و صدا میکردند.
پس فریاد زد: ای مسلم بن عقیل و ای هانی بن عروه و ای حبیب بن مظاهر و ای زهیر بن قین و ای یزید بن مظاهر و ای یحیی بن کثیر و ای هلا بن نافع و ای ابراهیم بن حصین و ای عمیر بن مطاع و ای اسد کلبی و ای عبدالله بن عقیل و ای مسلم بن عوسجه و ای داوود بن طرماح و ای حرّ الریاحی و ای علی بن حسین! ای پهلوانان میادین و ای تکتازان معرکهها! مرا چه شده که شما را صدا میزنم ولی جوابم نمیدهید؟ شما را میخوانم ولی اطاعتم نمیکنید؟ آیا خوابید که امید بیداریتان را دارم؟ یا اینکه دوستیتان با امامتان از بین رفته و او را یاری نمیکنید؟ این زنان از خاندان پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) هستند که به سبب از دست دادن شما صدا به گریه بلند کردهاند. پس از خوابتان برخیزید، ای بزرگمردان، و از حرم پیامبر دفاع کنید و این فرومایگان و ظالمان را از حرم پیامبر دور کنید! لکن حوادث روزگار شما را کشته و (اهل) روزگار به شما خیانت کردهاند و گرنه شما از دعوت من کوتاهی نمیورزیدید و از یاریام روی نمیگرداندید. پس آگاه باشید که ما بر شما سوگواریم و به شما ملحق خواهیم شد. پس ما از خداییم و به سوی او بازمیگردیم.
منابع:
- موسوعه کلمات امام حسین (لجنة الحدیث فی معهد باقر العلوم)، ص ۵۸۲
- من ظلامات اهل بیت
- کربل الثوره والماسات، احمد بن حسین یعقوب، ص ۳۳۹
- نصوص حول الشعر و الأدب، ص ۴۸۴
- من اخلاق الامام حسین (علیهالسلام)، عبدالعظیم مهتدی بحرانی، ص ۲۵
- کلمات الامام حسین، ص ۴۸۲ و ۴۸۴
