برخی قاتل آن حضرت را هشام بن حکم و برخی دیگر ابراهیم بن ولید بن عبدالملک بن مروان، و گروهی نیز زید بن حسن دانستهاند.
امام صادق (علیهالسلام) فرمود: زید بن حسن، بهخاطر دشمنی با امام باقر (علیهالسلام)، زینِ مرکب اسبی را بهطور مخفیانه به سم آغشته کرد و حضرت را قسم داد که بر آن سوار شود. حضرت امتناع نمود و برای اینکه زید را متوجه کند که از این جریان با علم الهی خود آگاه است، فرمود: «وای بر تو ای زید! چه کار بزرگی را مرتکب شدی و آنچه به دست تو اجرا میشود، چقدر عظیم است! من آن درختی را که این زین از آن ساخته شده میشناسم (یعنی وقتی این را میدانم، پس میدانم که این زین را مسموم کردهای)؛ ولی مقدر الهی چنین است و وای بر کسی که خدا شرّی را به دست او جاری نماید.» سپس حضرت بر اسب سوار شد. سم در ران پای حضرت اثر نمود و ران ایشان متورم گردید. حضرت دستور داد که کفنهایی برایش آماده کنند که یکی از آنها پارچهای بود که با آن احرام میبست. پس از آن، سه شبانهروز بهسختی بیمار شد و بر اثر همان سم از دنیا رفت. آن زین هنوز در نزد اهل بیت باقی است.
منابع:
- موسوعه شهادت معصومین، ج ۳، ص ۹۵
- خرائج و جرائح، ج ۲، ص ۶۰۴
- بحار الانوار، ج ۴۶، ص ۳۳۱
- موسوعه امام حسن (علیهالسلام)، باب قصه زید بن حسن و مخاصمته
- موسوعه المصطفی و العترة، ج ۷، ص ۴۷۴
