روز عاشورا

سید محمود ده‌سرخی در پاورقی کتاب خود رمز المصیبة می‌نویسد: در اینکه در خرابه شام طفلی از امام حسین (علیه‌السلام) از دنیا رفته است،

پس از شهادت حضرت علی‌اصغر (علیه‌السلام)، امام حسین (علیه‌السلام) به سوی خیمه‌ها رفت. از اهل حرم دستمالی طلب کرد و سر مبارکش را که

حضرت امّ البنین (سلام‌الله‌علیها) هر روز به اتفاق عبیدالله، فرزند قمر بنی‌هاشم، به قبرستان بقیع می‌رفت و برای آن حضرت نوحه‌سرایی می‌کرد. مردم مدینه

وقتی حضرت عباس (علیه‌السلام) تنهایی امام حسین (علیه‌السلام) را دید، نزد برادر آمد و عرض کرد: يَا أَخِي، هَلْ مِنْ رُخْصَةٍ؟(ای برادر، آیا اجازه

بعد از آنکه مسلم بن عقیل جنگ نمایانی کرد و دشمن از دستگیری او عاجز ماند، و مسلم هم بر اثر جراحاتی که به

عبدالله بن حسن (علیه‌السلام) در یازده سالگی بود. هنگامی که امام حسین (علیه‌السلام) در محاصره دشمن قرار گرفته و لحظات پایانی عمر شریف خود

پس از شهادت تمامی یاران، اهل‌بیت گرد هم آمدند، با یکدیگر وداع کردند و آماده جنگ شدند. اولین کسی که از خاندان ابوطالب به

فَعَلَ ذَٰلِكَ مَرَّارًا فَنَظَرَ إِلَيْهِ مَرَّةً بْنُ مُنْقِذٍ الْعَبْدِيُّ فَقَالَ: عَلَى آثَامِ الْعَرَبِ إِنْ هُوَ فَعَلَ مِثْلَ مَا أَرَاهُ يَفْعَلُ وَمَرَّ بِي أَنْ أُثَكِّلَ

یَسار، آزادشدهٔ زیاد بن ابی‌سفیان، و سالم، آزادشدهٔ عبیدالله بن زیاد، بیرون آمدند و گفتند: «آیا هماوردی هست که سوی ما آید؟» حبیب بن

عمر بن حجاج از سوی فرات با میمنهٔ سپاه عمر سعد به سپاه سیدالشهدا (علیه‌السلام) یورش برد و ساعتی بر هم تاختند. مسلم بن

چون ابوثمامه عمرو بن عبدالله صائِدی قتل پی‌درپی یاران سیدالشهدا (علیه‌السلام) را دید، به امام حسین (علیه‌السلام) عرض کرد: «یا أبا عبدالله (علیه‌السلام)، قربانت