روز عاشورا

عبیدالله، هانی بن عروه را به دارالخلافه فراخواند و هانی همراه با محمد بن اشعث، اسماء بن خارجه، حسان بن اسماء، و عمر بن

ماجرا توبه و بازگشت جناب حر تا شهادت ایشان را از منابع روایی با ذکر سند خواهید خواند.

ابوحَزَّه ثُمالی روایت می‌کند: روزی به خدمت امام سجاد (علیه‌السلام) مشرف شدم و ایشان را در حال حزن، اندوه و گریه دیدم. به حضرت

سَلَمَی (یکی از زنان مدینه) می‌گوید: «بر ام سلمه وارد شدم در حالی که می‌گریست. پرسیدم: چه چیز تو را به گریه واداشته است؟»

این متن لحظات بعد از شهادت حضرت اباعبدالله (علیه‌السلام) را با ذکر منابع روایت می‌کند.

وقتی حضرت سیدالشهدا (علیه‌السلام) از روی مرکب بر زمین قرار گرفت، حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) ….

فأخذه الحسين (عليه‌السلام)، فَضَمَّهُ إِلَيْهِ، فَجَعَلَ يَقُولُ لَهُ: يَا أَبَاهُ، هَذَا رَسُولُ اللَّهِ (صلى‌الله‌عليه‌وآله) يَقُولُ لِي: عَجِّلِ الْقُدُومَ عَلَيْنَا. وَلَمْ يَزَلْ كَذَٰلِكَ عَلَى صَدْرِهِ

بعد از آنکه سید الشهدا (علیه‌السلام) به شهادت رسید، عمر سعد در میان اصحابش با صدای بلند گفت: «مَن يَنتَدِبُ لِلْحُسَينِ (عَلَيْهِ السَّلام) فَيُوَاطِئُ

امام صادق (علیه‌السلام) فرمود: وقتی حضرت سیدالشهدا (علیه‌السلام) را به شهادت رساندند، ملائکه صدای گریه و ضجه به درگاه الهی بلند کردند و گفتند:

روضه قتلگاه سید الشهداء (علیه‌السلام) را که آسمان و زمین برآن خون گریسه در این متن خواهید خواند.

هنگامی که حضرت سیدالشهدا (علیه‌السلام) بر روی زمین افتاد، عمر سعد (لعنت‌الله‌علیه) به شبث بن ربعی گفت: «برو و کار سیدالشهدا (علیه‌السلام) را یکسره

راز و نیاز امام حسین (ع) را در لحظات آخر عمر شریفشان با ذکر منابع بخوانید.