سوال:
در روایات به این مضمون داریم که «نَحْنُ اَصْلُ کُلِّ خَیْرٍ، وَ مِنْ فُروعِنا کُلُّ بِرٍّ… وعَدُوُّنا اَصْلُ کُلِّ شَرٍّ، وَ مِنْ فُروعِهِمْ کُلُّ قَبیحٍ وَ فاحِشَةٍ …». آیا میتوان از این روایت اینگونه استفاده کرد که عمل کردن به هر فعل خیری ارتباط با امام هست؟ و بالعکس عمل کردن به هر عمل حرام و قبیحی پشت کردن به امام و ارتباط با دشمنان اهل بیت هست؟ و سوال دیگر اینکه؛ آیا انسان میتواند میزان اهمیت دادن و توجهش به خیرات و قبائح را به عنوان سنجشی برای میزان توجه و علاقهی خودش به امام قرار بدهد؟
جواب:
بله، میتوان گفت که عمل کردن به دستورات خیری که از جانب اهلبیت (ع) به ما رسیده در واقع باعث ارتباط روحی ما با اهلبیت (ع) میشود. چون آنچه که آن حضرات (ع) به ما دستور دادند از روح نورانی آنها است که با عالم قدس مرتبط است و از آن سرچشمه میگیرد و بر زبانشان نازل میگردد. در زیارتنامهها میخوانیم: «أَشْهَدُ أَنَّکَ کُنْتَ نُوراً فِی الْأَصْلَابِ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ المطَّهَرَةِ» شهادت میدهم که تو نوری هستی در کمرهای بزرگوار و رحمهای پاکیزه. پس آنچه از زبان آنها جاری میشود هم نور است. برای همین در زیارت جامعه کبیره میخوانیم: کَلَامُکُمْ نُورٌ وَ أَمْرُکُمْ رُشْدٌ و … یعنی کلام شما نور است و امر شما رشد میدهد؛ و اگر کسی به دستورات اهلبیت (ع) عمل کند در واقع نوری را که آنها از درون خود برای ما بجا گذاشته اند غذای روح خود میسازد، چون آنچه انسان میفهمد و به آن عمل میکند غذای روح او و باعث ساخته شدن درون او میشود و کسی که روحش از نور تغذیه کند نور میشود؛ و روایاتی که تصریح میکند که مومنین در صحرای محشر نورانی محشور میشوند به همین معناست، زیرا در محشر درون انسان آشکار میشود و آنکه درونش از نور است در صحرای محشر هم نورانی است.
نکته قابل ملاحظه این است که هر کس که با دستورات اهلبیت (ع) روحش نورانی شود او هم از همان جنس نور اهلبیت (ع) میشود. برای همین فرمودند: سَلْمانُ مِنّا اَهلَالبیت یعنی سلمان از ما اهلبیت (ع) است.
پس کسی که به دستورات اهلبیت (ع) که همان خیر مطلق است عمل میکند، در حال تبدیل شدن نورانی روحانی به شکل نور اهلبیت (ع) است که در نهایت این راه به زیارت حضوری آن ذوات مقدسه (علیهمصلواتالله) ختم میشود چون: نوریان مر نوریان را طالبند.
رزقنا الله و ایاکم انشاء الله
