بعد از آنکه سید الشهدا (علیهالسلام) به شهادت رسید، عمر سعد در میان اصحابش با صدای بلند گفت:
«مَن يَنتَدِبُ لِلْحُسَينِ (عَلَيْهِ السَّلام) فَيُوَاطِئُ الْخَيْلَ ظَهْرَهُ وَ صَدْرَهُ.»
یعنی: چه کسی حاضر است از روی بدن حسین (علیهالسلام) عبور کند و با اسب، پشت و سینه او را لگدکوب نماید؟
ده نفر حاضر شدند و با اسب بر سینه و پشت حضرت تاختند.
آدرس:
تاریخ طبری، ج ۴، ص ۳۴۷
ارشاد مفید، ج ۲، ص ۱۱۳
مقتل الحسين (ابو مخنف)، ص ۲۰۲
بحار الانوار (مجلسی ره)، ج ۴۵، ص ۵۹
لواعج الاشجان (محسن امین)، ص ۱۹۴
معالم المدرستین (مرتضی عسكري)، ج ۳، ص ۱۳۷
انساب الاشراف (احمد بن یحیی بن جابر)، ج ۳، ص ۲۰۴
کربلا الثوره و الماسات (احمد حسین یعقوب)، ص ۳۴۲
موسوعه شهادت معصومین (جنه الحدیث)، ج ۲، ص ۳۱۸
نهایه الارب فی فنون الادب، ج ۲۰، ص ۴۶۳
مجالس العاشوریه در ماتم الحسینیه (عبد الله بن حاج حسن)، ص ۴۲۸
مثیر الاحزان، ص ۵۹
مرآة العقول، ج ۵، ص ۳۷۱
العوالم امام حسین، ص ۳۰۳
در سوگ آل الله، ص ۸۷
الکامل فی تاریخ، ج ۴، ص ۸۰
اعیان الشیعه، ج ۱، ص ۶۱۲
اعلام الوری، ج ۱، ص ۴۷۰
شرح منهاج الکرامه، ج ۲، ص ۲۴۲
الدر النظیم، ص ۵۵۸
اللهوف، ص ۷۹
اللهوف (ترجمه بخشایشی)، ص ۱۶۲
المجالس الفاخره، ص ۱۶۲
الاخلاق الحسینیه، ص ۳۸ و ۱۰۶
