حضرت امام حسین (علیهالسلام) هنگام دفن امام مجتبی (علیهالسلام) چه فرمودند
هنگامی که امام حسین علیهالسلام برادر خود را در قبر قرار داد، این اشعار را در مرثیه او سرود:
أأدهنُ رأسي أم تُطیبُ مجالسي * ورأسُكَ معفورٌ وأنتَ سليبُ
(آیا جا دارد که من روغن به سرم بزنم، یا مجالس من طیب و نیکو باشند؟ در صورتی که سر و صورت تو روی خاک باشد و تو برهنه باشی؟)
أو أستمتِعُ الدنیا لِشَيءٍ أُحبُّهُ * ألا كُلُّ ما أَدنَى إليكَ حَبيبُ
(یا اینکه از آن چیزهای دنیوی که دوست دارم بهرهمند شوم؟ آگاه باش که هر چه به تو نزدیک شود، محبوب است.)
فلا زِلتُ أبكِي ما تغنَّتْ حَمامَةٌ * عَلَيْكَ وما هَبَّت صَبا وَجَنوبُ
(من دائم برای تو گریه میکنم، مادامی که کبوتر بخواند و باد صبا و جنوب بوزد.)
وما هملتْ عَيْني منَ الدَّمعِ قَطْرَةً * وما اخضَرَّ في دوحِ الحِجازِ قَضيبُ
(و مادامی که چشم من قطرات اشک بریزد و چوبی در میان درختان حجاز سبز باشد.)
بُكائي طويلٌ والدُّموعُ غَزيرةٌ * وأنتَ بعيدٌ والمزارُ قريبُ
(گریه من طولانی و اشک من ریزان است. گرچه تو از من دور شدی، ولی مزار تو به من نزدیک است.)
غَريبٌ وأطرافُ البيوتِ تُحوطُهُ * ألا كُلُّ مَن تحتَ التُّرابِ غريبُ
(او غریب است، در حالی که اطراف خانهها او را احاطه کردهاند. بدان که هر کسی که زیر خاک باشد، غریب است.)
ولا يفرحُ الباقي خلافَ الذي مضى * وكُلُّ فَتىً للموتِ فيهِ نصيبُ
(بازماندگان برخلاف متوفی خوشحال نمیشوند. هر جوانمردی از مرگ بهرهای خواهد داشت.)
فليسَ حريباً من أُصيبَ بمالِهِ * ولكنْ مَن وارى أخاهُ حَريبُ
(غارتزده آن کسی نیست که اموالش را برده باشند، بلکه غارتزده آن کسی است که برادرش را به خاک بسپارد.)
نَسيبُكَ مَن أَمسَى يُناجيكَ طَرفُهُ * وليسَ لِمَن تحتَ التُّرابِ نَسيبُ
(خویشاوندان تو شب میکنند تا لحظهای با تو نجوا کنند، و کسی که زیر خاک است، دیگر خویشاوندی ندارد.)
منابع:
چهارده نور پاک ج ۴ ص ۵۴۳
شرح الاخبار ج۳ ص ۱۳۲ پاورقی
مناقب ال ابیطالب ج۳ ص ۲۰۵
بحار الانوار ج۴۴ ص ۱۶۰
نظم الدرر ص ۲۰۶
اعیان الشیعه ج۳ ص ۴۵۴
قادتنا کیف نعرفهم ج۳ ص ۵۳۸
موسوعه شهادت معصومین ج۱ ص ۴۴۵
المجالس الفاخره ص ۱۵۱
الامام حسین فی احادیث الفریقین ج۲ ص ۲۳۷
جواهر التاریخ ج ۳ ص ۲۶۴
