سوال:
چطور کودک خود را به نماز تشویق کنیم.؟
جواب:
اولین مرحلهی اثر گذاری بر روی فرزندان عملکرد پدر و مادر است. یعنی اگر فرزند ببیند هر روز پدر و مادر با بلند شدن صدای اذان در خانه آمادهی نماز میشوند و یا به مسجد میروند و کودک خود را هم همراه میبرند نیمی از تربیت کودک در زمینهی اقامه نماز شکل میگیرد، اگر چه خودش هنوز در آن سنین نماز نمیخواند.
مرحله دوم، تربیت تا قبل از زمان ممیّزی است (یعنی هنوز بچه خوب و بد را درست نمیفهمد) در این دوران تشویق در هنگام انجام و بی تفاوتی در هنگام عدم انجام است. یعنی بچه تا سن ۹ سالگی اگر مُهری میگذارد و ادای نماز خواندن را از خود نشان میدهد او را تشویق کنیم و با محبت زیاد که به او بفهماند نماز خواندن بسیار دوست داشتنی است.
مرحله سوم بعد از سن ۹ سالگی تا دوازده سالگی است که در این دوران تذکر در کنار تشویق میآید و سخن و قصه گفتن در مورد خوبیهای نماز خواندن و بدیهای نخواندن نماز است؛
مرحله چهارم سن ۱۲ سال به بعد است که اگر فرزند تعمّد دارد که نماز نخواند و سرسختی میکند باید تنبیه شود مثلا فلان کار را برایت نمیکنم، چون امروز نماز را فراموش کردی و نماز نخواندی و البته بازهم وقتی میخواند باید تشویق باشد؛ و سخت گیری هم برای یک بار فراموش کردن یا سهل انگاری نباید به حدی باشد که باعث شود فرزند با پُر رویی علیه پدر و مادر قیام کند و بگوید نمیخواهم بخوانم. اما در موردی که بچه کلاً سر سختی میکند و به هیچ نوعی از روشها واکنش نشان نمیدهد و اصلا حاضر نیست نماز بخواند امام صادق ع فرمودند: فرزندی که از نه سالگی به بعد نماز نمیخواند او را بزن تا بخواند. البته واضح است که این زدن بعد از سلسه مراتب تذکر است و زدن هم نباید به طوری باشد که فرزند بدنش مجروح یا کبود شود بلکه بیشتر ارعاب و تحقیر آن باید اثر گذار باشد.
