حضرت موسی (علیهالسلام) در بعضی از مناجاتهای خود به خداوند عرض کرد: «ای پروردگار من! برای چه امت محمد (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) را بر سایر امتها برتری دادی؟»
خدای تعالی فرمود: «فضیلت دادم آنها را برای ده خصلت.»
موسی (علیهالسلام) عرض کرد: «کدامند آن ده خصلت تا امر کنم بنیاسرائیل را که آنها را بجا آورند؟»
خداوند تعالی فرمود: «آنها عبارتند از: نماز، روزه، زکات، حج، جهاد، نماز جمعه، جماعت، قرآن، علم و عاشورا.»
حضرت موسی (علیهالسلام) عرض کرد: «عاشورا چیست، ای پروردگار من؟»
فرمود: «گریستن و خود را به شکل گریه درآوردن برای نوه محمد (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) و مرثیهخوانی و عزاداری کردن بر مصیبت فرزند مصطفی (صلیاللهعلیهوآلهوسلم). ای موسی! نیست بندهای از بندگان من که در آن زمان گریه کند یا خود را به شکل گریه درآورد و عزاداری کند بر فرزند مصطفی (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) مگر اینکه برای او بهشت است و در آن همیشه خواهد بود؛ و نیست بندهای که انفاق کند از مالش در راه محبت پسر دختر پیامبرش (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) طعامی یا غیر آن (به اندازه) یک درهم یا یک دینار مگر اینکه برای او در دنیا برکت میدهم و هر درهم را به هفتاد برابر میکنم. و در بهشت، عفو میشود و میآمرزم گناهانش را. به عزت و جلالم قسم! نیست مردی یا زنی که یک قطره اشک در روز عاشورا و غیر عاشورا جاری کند مگر اینکه مینویسم برای او اجر صد شهید را.»
منابع:
مجمع البحرین (فخرالدین طریحی)، ج ۳، ص ۴۰۵
مستدرک الوسایل (میر حسین نوری طبری)، ج ۱۰، ص ۳۱۸
دراسات فقهیه فی مسائل خلافیه (شیخ نجمالدین طبسی)، ص ۲۶۵
صوم عاشورا بین سنته النبویه و البدعه الامویه (شیخ نجمالدین طبسی)، ص ۱۳
فضل الجمعه و الجماعه (شیخ عبد الزهرا کعبی)، ص ۲۹
جامع الاحادیث شیعه (سید بروجردی)، ج ۱۲، ص ۵۵۷
مستدرک سفینه البحار (شیخ علی نمازی شاهرودی)، ج ۷، ص ۲۳۵
جامع الشتات (خاجوئی)، ص ۲۰۹
