یزید دستور داد سر مبارک سیدالشّهدا (علیهالسلام) را بر دارالاماره آویزان کنند و اهلبیت و زنان را وارد دارالاماره کردند. تمام زنان شروع به ضجه و گریه نمودند، بهگونهای که تمام آل معاویه و آل ابیسفیان نیز بر آنان گریستند.
همسر یزید، که هند دختر عبدالله عامر بود و زمانی تحت تکفّل امام حسین (علیهالسلام) قرار داشت، حجاب از چهره برداشت و از پشت پرده نزد یزید آمد. در حالی که یزید در مجلس نشسته بود، در حضور مردم به او گفت: «آیا سر پسر فاطمه زهرا (سلاماللهعلیها) را بر در خانه من قرار دادهای؟» یزید به سمت او رفت، او را با پارچهای پوشاند و گفت: «آری، بر او گریه کن؛ خداوند ابن زیاد را لعنت کند که او حسین (علیهالسلام) را کشت.»
منابع:
- جنة الحدیث فی مشهد باقرالعلوم، ج۲، ص۳۸۴
- مناقب تاریخ ابومخنف
- بحارالانوار، ج۴۵، ص۱۴۲
- مستدرک سفینة البحار، ج۴، ص۸
