روز هفتم محرم، عبیدالله بن زیاد (لعنتاللهعلیه) نامهای به عمر سعد فرستاد و به او دستور داد: «ان حِلّ بَینَ الحُسَینِ وَ أَصحَابِهِ، وَ المَاءَ فَلا یَذُوقُوا مِنهُ قَطْرَةً کَما صَنَعَ بِالتَّقِیِّ الزَّکِیِّ عُثْمَانَ بِنْ عَفَّانَ.»
یعنی: میان امام حسین (علیهالسلام) و یارانش و آب فرات فاصله بینداز، پس ننوشند حتی قطرهای از آب، چنانچه با پاک و پاکیزهی مظلوم عثمان چنین کردند.
عمر سعد بعد از این نامه، بلا فاصله دستور داد عمر بن حجاج (لعنتاللهعلیه) با پانصد سوار در کنار شریعهی فرات مستقر شود و مانع دسترسی امام و یارانش به آب شوند که این اتفاق سه روز قبل از شهادت امام حسین (علیهالسلام) بود.
مردی به نام عبدالله بن حصین ازدی فریاد زد: «ای حسین (علیهالسلام)، آیا میبینی این آب را که مانند جگر آسمان است؟ آن را دیگر نخواهی دید و به خدا قسم، دیگر قطرهای از آن را نخواهی آشامید تا از تشنگی جان دهی.»
امام فرمود: «خدایا، او را از تشنگی هلاک کن و هرگز او را مشمول رحمت خود قرار نده.»
منابع:
تاریخ طبری، ج ۴، ص ۳۱۱
مقتل الحسين (ابو مخنف)، ص ۹۸
بحار الانوار (مجلسی ره)، ج ۴۴، ص ۳۸۹
لواعج الاشجان (محسن امین)، ص ۱۱۰
معالم المدرستین (مرتضی عسكري)، ج ۳، ص ۷۴
موسوعه كلمات امام حسین (علیهالسلام) (جنه الحدیث)، ص ۵۰۹
انساب الاشراف (احمد بن یحیی بن جابر)، ج ۳، ص ۱۸۰
کربلا الثوره و الماسات (احمد حسین یعقوب)، ص ۴۸
مجالس العاشوریه در ماتم الحسینیه (عبد الله بن حاج حسن)، ص ۲۳۶
در سوگ آل الله، ص ۱۱۶
اعیان الشیعه، ج ۱، ص ۵۹۹
اعلام الوری، ج ۱، ص ۴۵۲
روضه الواعظین، ص ۱۸۲
مناقب آل ابیطالب، ج ۳، ص ۲۴۷
العوالم امام حسین، ص ۲۴۰
منهاج البراعه، ج ۱۵، ص ۲۲۹
الارشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج ۲، ص ۸۶
عوالم العلوم، ج ۱۷، ص ۲۴۰
