ابیبصیر روایت میکند: نزد امّحمیده رفتم تا او را به رحلت امام (علیهالسلام) تسلیت دهم. او گریست و من نیز از گریه او به گریه افتادم. سپس گفت: اگر ابوعبدالله (علیهالسلام) را اگر در لحظه مرگ میدیدی، صحنهای شگفت دیده بودی. چشمان خود را گشود و فرمود: «هر کسی را که با من خویشاوندی دارد، جمع کنید.» همه را گرد آوردیم.
امام (علیهالسلام) به آنها نگریست و فرمود: «إِنَّ شَفَاعَتَنَا لَا تَنَالُ مُسْتَخِفًّا بِالصَّلَاةِ»
شفاعت ما به کسی نمیرسد که نماز را سبک بشمارد.
منابع:
- موسوعه شهادت معصومین، ج۳، ص۱۳۶
- عروة الوثقی، ج۲، ص۲۴۳
- مستمسک عروه، ج۵، ص۵
- کتابالصلاة، خوئی، ج۱، ص۶
- محاسن برقی، ج۱، ص۸۰
- امالی صدوق، ص۵۷۲
- ثواب الاعمال، ص۲۲۸
- وسائل الشیعة، ج۴، ص۲۶
- وسائل الشیعة اسلامیه، ج۳، ص۱۷
- بحارالانوار، ج۴۷، ص۲؛ ج۸۰، ص۱۹؛ ج۸۱، ص۲۳۴
- انوارالبهیة، ص۱۷۳
- جامعالاحادیث، ج۴، ص۶۸
- مستدرک سفینة البحار، ج۶، ص۲۲۶
- درر الاخبار، ص۳۴۰
- موسوعه احادیث اهلبیت، ج۱، ص۲۰۲؛ ج۵، ص۳۸۲
- قاموس الرجال، ج۱۲، ص۲۰۱
- قادتنا کیف نعرفهم، ج۴، ص۱۲۴
- الامام صادق، رمضان لاوند، ص۱۶۱
- الامام جعفر صادق، عبدالحلیم جندی، ص۳۷۰
- شرح احقاق حق، ج۲۸، ص۴۹۷
- فی ضلال التوحید، ص۴۸۴
