زمانی که امام حسین (علیهالسلام) دو ساله شد، پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) در سفری که برای ایشان پیش آمده بود، در بین راه ناگهان فرمودند: «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ» و شروع به گریستن کردند. اطرافیان دلیل محزون شدن آن حضرت را پرسیدند. رسول خدا (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) فرمودند: «این جبرئیل است که از سرزمینی نزدیک رود فرات به نام کربلا خبر میدهد که فرزندم حسین، پسر فاطمه (سلاماللهعلیها) را در آنجا به شهادت میرسانند.»
پرسیدند: «قاتل او کیست، یا رسول الله؟» آن حضرت فرمودند: «شخصی است به نام یزید که نفرین خدا بر او باد. گویا محل شهادت و دفن او را میبینم.»
پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) از سفر با ناراحتی و حزن بازگشت و به منبر رفت و مردم را موعظه فرمود. امام حسن (علیهالسلام) و امام حسین (علیهالسلام) نزد آن حضرت بودند. پس از پایان خطبه، دست راست را بر سر امام حسن (علیهالسلام) و دست چپ را بر سر امام حسین (علیهالسلام) قرار داد و نگاهی به آسمان کرد و فرمود: «خدایا! محمد بنده تو و پیامآور توست و این دو از پاکان عترت من هستند که از برگزیدگان اهل بیتم (علیهمالسلام) میباشند و پس از من، آنها جانشین من در امتم خواهند بود.»
آنگاه فرمود: وَقَدْ أَخْبَرَنِي جَبْرَئِيلُ أَنَّ وَلَدِي هَذَا مَقْتُولٌ مَخْذُولٌ. اَللَّهُمَّ فَبَارِكْ لَهُ فِي قَتْلِهِ وَ اجْعَلْهُ مِنْ سَادَاتِ الشُّهَدَاءِ. اَللَّهُمَّ وَ لَا تُبَارِكْ فِي قَاتِلِهِ وَ خَاذِلِهِ
یعنی جبرئیل مرا خبر داد که این فرزندم را با بیحرمتی تمام میکشند. پروردگارا! شهادت او را برایش پربرکت کن و او را از سروران شهدا قرار ده و بارالها! برای قاتلان و خوارکنندگان او برکت قرار مده.
پس از شنیدن این سخنان، مردم شروع به ضجه زدن و گریه کردند. پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) فرمودند: «أَتَبْکُونَهُ وَ لَا تَنْصُرُونَهُ؟» یعنی آیا برای او گریه میکنید در حالی که او را یاری نمیکنید؟
منابع:
لهوف (سید بن طاووس)، ص ۱۴
ذوب النضار (ابن نماحلی)، ص ۲۱
مشیر الاحزان (ابن نماحلی)، ص ۹
لواعج الاشجان (سید محمد امین)، ص ۹
معالم المدرستین (سید مرتضی عسگری)، ج ۳، ص ۲۹
الفتوح (احمد بن اعثم کوفی)، ج ۴، ص ۳۲۵
اللهوف فی قتلی الطفوف (فارسی)، سید بن طاووس (مترجم بخشایش)، ص ۳۴
قادتنا کیف نعرفهم؟ (سید محمد هادی میلانی)، ج ۳، ص ۵۷۳
موسوعة شهادت معصومین (لجنة الحدیث فی معهد باقر العلوم)، ج ۲، ص ۴۶
سی تنا و سنتنا (شیخ الامینی)، ص ۶۲
شرح احقاق الحق (السید مرعشی)، ج ۱۱، ص ۴۸
مرقد امام حسین (السید حسین آل شبیب)، ص ۵۲
