وقتی اباعبدالله (علیهالسلام) بدن علیاکبر (علیهالسلام) را به کنار خیمهها رسانید، حضرت زینب کبری (سلاماللهعلیها) از خیمه بیرون آمد و میگریست و میگفت:
یَا أَخِیَاهُ یَا بْنَ أَخِیَاهُ یَا حَبِیباً یَا ثَمَرَةَ فُؤَادَاهُ یَا نُورَ عَینَاهُ
وای برادرم، وای پسر برادرم، وای حبیبم، وای میوه دلم، وای نور چشمم!
و این جملات را میگفت و میگریست.
منابع:
- بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۴۴
- العوالم للامام حسین (علیهالسلام)، ص ۲۸۶
- معالم المدرستین، ج ۳، ص ۱۲۳
- موسوعة کلمات الامام حسین (علیهالسلام)، لجنة الحدیث فی معهد باقر العلوم، ص ۵۵۵
- اعیان الشیعة، ج ۸، ص ۲۰۸
- مقتل الحسین (علیهالسلام) (ابو مخنف ازدی)، ص ۱۶۲
- کتاب الفتوح، ج ۵، ص ۱۱۵
- اللهوف فی قتلی الطفوف، ص ۶۷
- کربلا الثوره و المأساة، ص ۳۲۸
- من اخلاق الامام حسین (علیهالسلام)، ج ۴، ص ۲۳۲
- موسوعة شهادت المعصومین، ج ۲، ص ۲۴۱
- ابصارالعین فی انصارالحسین، ص ۵۱ (چاپ جدید، ص ۶۰)
- مجالس الفاخره فی مصائب العترة الطاهرة، ص ۲۴۲
- شهداء اهلبیت (علیهمالسلام)، قمر بنیهاشم، ص ۱۳۳
- قمقام زخار، ص ۴۳۱
